Nele goes Uganda

Ik zeg u geen vaarwel mijn vriend… Met gemengde gevoelens neem ik vanavond afscheid van mijn Ugandese vrienden. Enerzijds kijk ik er volop naar uit om terug te keren naar ons belgielandje (Alhoewel de koude een hele thermische shock zal geven), maar anderzijds zal ik de hele lieve, steeds lachende, humoristische Ugandees hard missen. Wat ik hier vooral heb gemist: Naar de cinema gaan, op cafe gaan, met de auto rondrijden en natuurlijk ook wel jullie een beetje. De valiezen zijn quasi gepakt en ik heb het al door, ik ga mogen sleuren. Vanavond dan nog ‘duzend’ (of misschien maar 999) pannenkoeken bakken en dan vertrekken we morgenvroeg om 11u richting Entebbe-airport. Na een hele dag reizen (da gaat fun worden) komen we zaterdagmorgen om 6u hopelijk aan in Zaventem. (vroege vogels mogen altijd met spandoek en al mij komen staan opwachten)

Zie jullie 1 van de komende dagen
Bedankt voor de leuke mails, reacties, telefoontjes,…
Dit is het einde van mijn historie

Dinsdag hadden we een afscheidsdiner met prof. Batwala en Gad. Iets waar we echt tegenop zagen, maar wat later dan toch heel goed leek mee te vallen. Jawel, mooi op tijd werden we door Gad afgehaald en gebracht naar het Agip-hotel waar het eten lekker was. En Gad heeft ons verrast met zijn uitgebreide kijk op de wereld. Prof. Batwala was weer zijn eigenste grappige zelve. Hij zei dat hij hier onze vader was en dat we onze ‘boyfriends’ eens bij hem moesten langssturen voor een gesprek zodat we niet langer in zonde hoefden te leven. Blijkbaar heeft hij het toch niet helemaal begrepen, maar het is wel enkel Mieke die zwart is gegaan voor alle duidelijkheid. De vrees voor Ebola zit er trouwens ook goed in bij hem. Hij weigert de hand te schudden. Blijkbaar heeft president Musevini ook opgeroepen om lichamelijk contact te mijden en zeker elkaar niet langer de hand te geven. We gaan hier precies maar op tijd vertrekken, alle als we de vlieger op mogen en niet in quarantaine worden geplaatst…

Voor de rest is er deze week niet veel meer gebeurd dat de moeite waard is om te vertellen. Ik ben vooral beginnen aftellen. Kijk er al naar uit om iedereen terug te zien

Het onvermijdelijke is gebeurd. De enige grote bezorgdheid van Prof. Batwala, de enige steeds terugkerende vraag was ‘Did you already taste the grasshoppers?’. Toen Mary ons dan ook voorstelde om ze voor ons klaar te maken, konden we dan ook niet anders dan het er toch maar eens op wagen, want december is blijkbaar het seizoen van de sprinkhanen, net als juni is. Voor zij die het ook willen bereiden, tis niet zo moeilijk hoor. Je neemt een sprinkhaan, trekt zijn poten en vleugels eruit, wast hem grondig, gooit hem in een pan en bakt hem na een snuif(je) zout bijgevoegd te hebben. Je moet ze wel lang genoeg laten bakken, zodat ze lekker krokant worden. Hoe ze smaken is moeilijk te omschrijven, maar inderdaad het is niet slecht. Wel opgelet, moesten jullie het thuis ook willen proberen, waak er dan goed over dat niemand ervan eet vooraleer het gezinshoofd zijn buikje rond heeft gegeten want anders staat er je gezin heel wat tegenspoed te wachten. Zo, begin al maar wat sprinkhanen te vangen, hier is het in ieder geval een echte delicatesse waar heel het land zot van is. Aan vrienden hadden we toen geen gebrek.

Onze laatste 3 weken in Uganda hebben we doorgebracht op de afdeling pediatrie. Hier zijn er 3 grote zalen: Een critical ward met een klein zaaltje voor prematuren, een acute ward en een chronic ward.Op the critical ward liggen de zwaarst zieke kindjes: de meesten zijn subcomateus, vaak met cerebrale malaria, meningitis, pneumonie en meestal ook nog eens sterk ondervoed erbij. Eens hun toestand wat stabieler is worden ze dan getransfereerd naar the acute ward. Op the chronic ward liggen vooral kindjes met malnutritie problemen en Burkitt’s lymphoma. Verder heb je ook nog een kleine ruimte waar prematuren liggen. Deze afdeling wordt voor de moment gerund door een Mzungu dokter uit Amerika. Verder heb je ook nog een opnamezaal en een nutrition ward, waar kindjes met malnutritie in principe zouden moeten opgenomen worden, maar in realiteit liggen ze vaker op chronic ward.

De kindjes die hier in het ziekenhuis worden opgenomen zijn dus meestal net iets ernstiger ziek dan de kindjes bij ons in het ziekenhuis. Staande huidplooien is niet langer een abstract begrip, aangezien de meeste kindjes hier ernstig gedehydrateerd binnenkomen. Nasogastrische sondes en infuusjes worden hier aan de lopende band geplaatst.

Ook in Uganda zijn er verschillen tussen rijk en arm waarmee je op 1 en dezelfde dag kan worden geconfronteerd. Vaak komen mensen veel te laat naar het ziekenhuis. Zo ook die ene jongen van een arm gezin. Hij was al dagen ziek met hoge koorts. Het enige wat ze hadden gedaan was hem paracetamol (bij ons vaak gekend onder de merknaam Dafalgan) gegeven en de traditionele geneesheer geraadpleegd. Nu het kind een duidelijk verminderd bewustzijn heeft, komen ze er toch uiteindelijk mee naar het ziekenhuis. Helaas te laat, want nog voor the packed cell volume kon worden bepaald, overleed het kind. Hij had nog een hemoglobine van 2g/dl zo bleek, waardoor zijn hart het volledig had opgegeven. Voor de artsen hier is het heel frustrerend dat ouders vaak veel te lang wachten om naar het ziekenhuis te komen. Dit overlijden had mogelijks kunnen voorkomen worden. Ik had het verder wel moeilijk met hoe gemakkelijk de artsen hier over een overlijden kunnen stappen: ‘We’ve lost the child’ en het leven gaat gewoon door. Rouwbegeleiding voor de moeder is er niet bij. Integendeel, wanneer ze begint te wenen wordt ze nog eens boos aangekeken en aangespoord haar spullen zo snel mogelijk te nemen en te verdwijnen. Enkele opnames later komt er dan een rijker gezin langs: de baby is fris gewassen, draagt witte kleertjes en een pamper. Het is een consultatie zoals je ze wel vaker bij ons bij de pediater vindt. Ongeruste ouders die komen consulteren omdat hun kleintje een snotneus heeft, maar verder kerngezond is. Erg confronterend, terwijl de ene veel te laat komt, komt de andere veel te vroeg. Het verschil is geld om de verplaatsing te betalen.

Maar gelukkig zijn het niet allemaal zo’n dagen. Vooral op chronic ward zijn er zo van die kleine, lieve, schattige, in prinsessenjurkjes gehulde kindjes die je een handje komen geven of handjeklap spelen. Mijn hart smelt dan helemaal.

En, de lieve Sint is de kindjes niet vergeten! Op donderdag 6/12/07 heeft hij hen samen met zwarte Piet een bezoekje gebracht! Natuurlijk niet zonder de nodige cadeautjes: ieder kindje kreeg een balpen en een ballon. De oudere kinderen kregen een kleurplaat en een hoedje of pet! Voor de kinderen die er lange tijd zijn opgenomen, had de Sint kleurboeken en kleurpotloden meegebracht, en een heuse dokterstas! De kinderen waren in de zevende hemel! Zeker de patientjes van de ‘chronic ward’ zongen en dansten uit volle borst mee samen met hun mama’s en papa’s. Hoofd, schouders, knie en teen doet het altijd! Dr Kumba en de verpleegsters waren zo dankbaar! Dank je wel Sinterklaas en Zwarte Piet, om de kinderen even hun ziekte te doen vergeten en hen even te laten opleven! Dank je wel ook aan Mutumba, vertaler-tolk van dienst, en Steven, fotograaf van dienst, voor hun onmisbare hulp!

Trouwens de sint was Mieke en mij ook niet vergeten, want er zijn weer Snickers in het land, Joepiedepoepie.

Liefste Sint,

Langs deze weg wil ik je laten weten dat je dit jaar mijn cadeautjes mag droppen in Guesthouse nr.3 van de Mbarara University in Uganda. De GPS van uwen schimmel zal dat wel weten zijn. De wortel en suiker voor schimmel zijn verzekerd en zwarte piet zal het dit jaar moeten stellen met een Nile special in plaats van Jupiler.
En dan nu mijn verlanglijstje:
Een grote pot Nutella-choco
Heel veel snickers
Vanished seizoen 1 en 2 op DVD

En terwijl je dan toch in de buurt bent (ik weet zeker dat je voor zo’n lief kindje als ik wel even wilt omrijden naar Uganda), kan je dan ook even een bezoekje brengen aan die hele lieve, maar o zo zieke kindjes die hier in het ziekenhuis liggen?

Al nen heel dikke merci van op voorhand

Tot donderdag lieve Sint

Het aftellen is gestart. Er resten ons hier maar 2 weken meer, wat gaat de tijd toch snel. Aangezien er hier nog steeds tropische temperaturen zijn, ik ben vandaag bijna flauw gevallen door de combinatie hitte en zuurstofgebrek, zijn we alvast gestart met de voorbereidingen op de winterse temperaturen in Belgie. We zijn dan ook alvast even in de koelkast gekropen vandaag, een anomie tip die we hadden gekregen of kwam die tip toch van Ilse?
Helaas lukt het mij al een paar dagen niet meer om er nog foto’s op te krijgen. Ter komt hier altijd error on page op en das een slecht teken. Voor de bewijzen zul je dus nog wat moeten wachten.

Tot binnenkort

Na een hele dag op matatu en ferry te hebben gezeten, kwamen we aan op de Sesse-islands, gelegen in het Victoria meer. Maar het paradijs was toch niet zo mooi als we hadden gehoopt. Vooral de Hornbill-Campsite was een beetje een tegevaller. Het was duidelijk dat de plaats werd uitgebaat door een Hollander. Er was geen frank uitgegeven aan materiaal om werklieden die een beetje poten aan hun lijf hadden. Onze slaapplaats was nog in slechtere toestand dan een provisoir ineengetimmerd hondenkot. En blijkbaar was dat kotje waar in het midden van de plaats een gat in de grond gegraven was de WC. (Geef mij dan toch maar de Hanskesbakken van op kamp) Maar het ergste van al was nog dat de gore Hollander het ook nog nodig vond de plaatselijke bevolking uit te buiten. Langer dan 1 nacht konden we daar dus echt niet blijven. De volgende ochtend verhuisden we dan maar naar het hotel ertegen. Na een hele dag relaxen, besloten we toch maar wat vroeger dan gepland naar huis terug te keren. Het paradijs was wat tegengevallen en we misten onze vrienden van Mbarara al.

Een 3-daags verblijf in Murchison Falls hoorde ook bij onze uitstappen. De eerste dag moesten we eerst op de afgesproken plaats geraken. Gepakt en gezakt op een bodaboda doorheen de files van Kampala racen, er zijn aangenamere manieren om aan uw einde te komen. Daarna volgde een rit van uren, Murchison Falls is nu eenmaal een eindje naar het noorden toe vanuit Kampala. Maar het geduld werd beloond. De eerste dag werd afgesloten met een wandeling naar de top van de watervallen van de Nijl. Het was prachtig. Zo’n krachtige watervallen. En de regenboog was ook van de partij.
De tweede dag begon met vroeg opstaan. We gingen op game drive en deze keer zouden we hopelijk wel eens een leeuw zien. Maar nee, veel meer dan wat Ugandan kobs en buffalo’s hebben we weer niet gezien. De groep achter ons had meer geluk, die hebben een luipaard gezien. Maar gelukkig waren de giraffen er nog. Die maakten de dag goed. Het zijn echte fotomodellen. Deze keer was het trouwens ook eens in een echt safaribuske te doen in plaats van een matatu. Je weet wel, zo eentje waar je je hoofd door het dak steekt om naar de „wilde beesten“ te kijken. In de namiddag stond er een boottochtje van 3u op het programma. Veel meer dan nijlpaarden, krokodillen en de watervallen van de Nijl was er niet te zien. Na de boottocht in Queen Elisabeth National Park, was dit toch wel een beetje een ontgoocheling. Het avondeten in de Red Chili Restcamp mocht er wel best zijn, met als dessert gefrituurde banaan. Dit moet ik thuis zeker ook eens proberen maken. Deze dag had verder ook een hoog scoutsgehalte. Na het kampvuurtje, met de nadruk op –tje ondanks de verwoede pogingen van 3 stoere gasten, zochten we onze tent op. Maar geen luchtmatras voor ons, nee een echt bed in een tent (dus tees jaar pak ik mijn bed met latoflex en matras mee op kamp gasten). Ondanks het bed heb ik toch niet erg goed geslapen in die tent. Het everzwijn had duidelijk de koekjes in Mieke haar rugzak geroken en klopte toch wel op een brutale manier aan aan onze deur.
Dag 3, opstaan om half 5 en dat op ne zondag in de vakantie. Iedereen wou per se op Chimp-tracking gaan. Wedden dat we geen enen chimpansee gaan zien? Mieke heeft er dan toch enen van ver en in de rapte gezien, ik natuurlijk niet. Gelukkig waren er nog Baboons te zien, zo zagen we toch nog wat apen. Baboons zijn trouwens echt wel nog grappige beesten. Ze bootsen u continu na. Daarna volgde een terugrit van uren, met ook nog even een lekke band erbij.

Onder het motto ‘Mag er wat avontuur zijn?’, besloten we toch maar ons leven te wagen en te gaan raften op de Nijl. Je hebt hierbij keuze uit 2 opties: de milde (beter bekend als ‘chicken’) versie of de wilde versie. En als je dan toch je leven waagt, waarom dan niet op de wilde manier. Zitten we met 7 in dienen boot en wat blijkt, enkel Mieke en ik hadden nog nooit geraft, dat belooft. Maar we hadden een echt goede gids, Marie-Lou, een Canadese die al vanaf haar 6 jaar raft en beresterk is, amai (Trouwens ze heeft een vriendje uit Wallonie). Naast die ene keer voor te oefenen, zijn we nog 2 keer geflipt (= over kop gaan). De eerste keer was op Big Brother. Was ik blij dat ik nog aan diene boot hing, maar wauw dat was echt super. Ook de waterval van 4m hoog afgaan was best wel cool. De foto’s mogen er best zijn (helaas werkt diene pc hier maar half en CD’s lezen zit er niet in, dus je zal er eens bij mij thuis moeten komen naar kijken). Het smaakt in ieder geval naar meer.

Na al 7 weken in Uganda te verblijven, dachten we dat het wel eens tijd werd om een bezoekje te brengen aan de Belgische ambassade. Kwestie dat ze daar dan ook eens weten waar we zitten, je weet maar nooit wat er gebeurt. Op de Belgische ambassade zijn ze al mooi geintegreerd en is ‘African time’ al 1 van hun sterkste punten geworden. Na 40 min wachten werd ons geduld beloond. De consul was eindelijk gearriveerd van zijn diner. Blijkbaar waren we ook net op het goede moment naar de ambassade gekomen, want we kregen een uitnodiging voor een receptie bij de ambassadeur thuis ter gelegenheid van King’s Day, bij ons beter bekend onder de naam ‘de dag van de dynastie’. De dresscode voor de receptie was business, oeioei, gelukkig had ik toch een rokje in mijn valies zitten. Komen we daar toe aan een mega-kast van een huis (Zo weten we ook weer waar een deel van ons belastingsgeld volgend jaar naartoe zal gaan). Handjes schudden met de ambassadeur die deed alsof hij ons kende, maar ons in zijn hele leven nog nooit had gezien, hilarisch. Verder liep het daar vol met diplomaten, zakenmensen en Ugandese ministers in dure maatpakken. Ja, ik denk dat we er een beetje opvielen. Naast de speechen (die van de ambassadeur in erbarmelijk Engels trouwens) werden ook het volkslied van Uganda en dat van Belgie gezongen. Bij het volkslied van Uganda was er een heel koor in het publiek dat meezong, bij het volkslied van Belgie was er een opvallende stilte. Gelukkig kende de Ugandese zangeres toch ons volkslied, zowel in het Nederlands als het Frans, best indrukwekkend. Dit was echt niet ons ding. Gelukkig was er gratis drank en hapjes en waren er nog een paar vrijwilligers waar we een klapke konden mee doen. De leonidas-pralines die we op het einde meekregen, waren trouwens ook best lekker. Maar de conclusie blijft toch dat dat overdreven chique gedoe echt niets voor mij is.